Fon Suteeta's profileFonSuteeta's SpacePhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
FonSuteeta's SpaceHi! friendsss. Welcome and thanks for visiting my space naka. |
||||||||||||||||||||
October 23 Talking about "รักแห่งสยาม" หนังดีที่ห้ามพลาดสำหรับคนใจกว้าง
"รักแห่งสยาม" หนังดีที่ห้ามพลาดสำหรับคนใจกว้าง July 26 ชีวิตจริงมนุษย์เราเกลียดละคร แต่ก็ดูมันทุกตอน
เกลียดคนใจร้อน แต่ก็ชอบมวย เกลียดคนรวยนัก ชอบดูถูกฉัน แต่เมื่อคืนพึ่งฝันว่าถูกหวย เกลียดใครจะได้เจอมันทุกวัน เกลียดคนผิดนัด แต่ฉันก็เคย เกลียดจังตอนแฮ้ง ปวดหัวตอนเช้า ตกเย็นกินเกล้าไม่หยุดเลย * ชีวิตคนสับสนวุ่ยวาย เพราะหัวใจมันคล้ายมีบางอย่าง ถึงฉันเกลียดแต่ฉันก็ต้องการ ไม่ว่าใครๆ ** เกลียดความรักที่ทำให้เราต้องเสียใจ แต่ยังค้น ยังคอยจะหามันเรื่อยไป เจ็บไม่จำ ทั้งๆที่รู้ สุดท้ายที่รออยู่คืออะไร โอ โว้ โอว เกลียดความรักที่ทำให้เราต้องร้องไห้ แต่ยามเหงาถ้าไม่มีเขาก็ไม่ได้ อยู่คนเดียวมันยังไม่พอ ต้องขอใครสักคน เข้ามาทำให้ใจเจ็บช้ำ ไม่เข้าใจ เกลียดการพนันแต่ก็เคยเป็นเจ้ามือ รำคาญมือถือ แต่ฉันก็มี เกลียดจังความอ้วน ใครๆก็รู้ แต่ยังสั่งขาหมูกินอยู่ดี เกลียดการมองคนที่หน้าตา แต่พอเจอดาราขอลายเซ็น เกลียดคนยั้วเยี้ย อึดอัดทุกครั้ง แต่พออยู่ในผับฉันก็ต้องเต้น เนื้อเพลง ขาหมู - Tattoo Colour July 20 เป็นมากกว่างานแต่งงาน??? 19-07-08ตั้งแต่ก่อนหน้าเล็กน้อยจนกระทั่งย้ายมาทำงานที่ KTC นี่มีงานแต่งงานในปีที่แล้วจนถึงปีนี้ถี่มากกกกกกก
ทำไมคนถึงชอบแต่งงานกันจัง หนีตามกันไปอยู่ด้วยกันเลยดีกว่ามั้ยอะ เปลืองเงินจะตาย
เมื่อไหร่ท้องเแล้วค่อยแต่งดิ ดู Inter แบบ Hollywood ดีออก 555  ตั้งแต่ปีที่แล้วจนถึงเมื่อวานนี้ก็ร่วม 10 งานแล้วมั้งเนี่ย เริ่มจากงานของเพื่อนๆที่นิเทศก่อนละกันนะ มีใครบ้างนะ
มี โหนย+พี่เท่ห์ ปุย+พี่แชมป์ เจี๊ยบ+ฮะ ซึ่งตอนนนี้ก็ตั้งหน้าตั้งตาเปิดอู๋ปั้มทายาทกันใหญ่เชียว มีเพื่อนสมัยมัธยมที่อัสสัมด้วย ก็คือ นุ่น+ชาลี พี่ๆที่ออฟฟิตเก่าที่โรงแรมอิมพีเรียควีนส์ปาร์ค ก็มี พี่ดิว+พี่แชมป์ พี่เอ๊ด+พี่กบ ส่วนเพื่อนๆพี่ๆที่ออฟฟิตก็มี พี่ขวัญ+พี่รัง พี่ต้น พี่เอิร์ท บอย24 และล่าสุดเมื่อคืนนี้ก็ แอ๋ม แต่งกันกระจาย ตรูจนกร๊อบเลย อายุวัยประมาณเลข 3 นี่คงเป็นวัยที่ลงตัวด้านความพร้อมในการทำลูกมั้ง เลยเป็นวัยที่นิยมแต่งงานกันมาก อายุประมาณนี้เลยต้องเดินสายงานแต่งกันเลยทีเดียว โชคดีที่เรายังห่างเลข 3 อีกหลายขุม (เหรอวะ ก็ซัก 2-3 ขุมก็ถือว่ายังห่างอยู่เหนอะ หึๆ) งานแต่งบางงานก็เป็นเพียงงานทางสังคมที่จำเป็นต้องไป แม้ว่าจะไม่ได้สนิทอะไรกันมากนัก
แต่บางงานถึงไม่มีการ์ดเชิญ กูก็ไปอยู่ดี สำหรับคนที่สนิทมากๆและรู้ใจกันอยู่แล้ว เพื่อช่วยประหยัดต้นทุน แค่ส่ง Card เชิญที่เป็น Artwork มาให้เราทาง E-mail ก็เป็นปลื้มแล้ว เอาการ์ดตัวจริงไปเชิญแขกผู้ใหญ่เถอะ สำรับเราเอาง่ายๆ แค่บอกเชิญกันเป็นเกินพอ และถ้าจะให้ช่วยไรก็บอกได้เลยเต็มที่ เต็มใจบริการจ้าาา งานแต่งงานที่ได้ไปช่วยเป็นพิธีกร แบบเดี่ยวบ้าง แบบคู่บ้าง แบบภาคสนามคือด้านล่างเวทีบ้าง (เก๋ๆมีพิธีกรภาคสนามด้วย 555)
แต่ทุกงานที่ผ่านมาเรามักทำงานแบบนี้จากหัวใจ เพราะถือเป็นงานที่ไม่ใช่งาน แต่มันเป็นของขวัญของคู่บ่าว-สาวในวันพิเศษแบบนี้ เวลาทำงานแบบนี้แล้วมันทำให้เรารู้สึกชุ่มชื่นหัวใจ และอิ่มเอมกันความรัก ความเป็นมาของการที่ทั้งคู่ได้พบกัน การก่อร่างสร้างตัวของความรัก บ้างมีคนที่อยู่เบื้องหลังที่ทำให้ความรักของทั้งคู่ได้ดำเนินมาถึงวันนี้ที่ต้องแอบน้ำตาซึมอยู่ข้างเวที บ้างต้องฝ่าฝันอุปสรรคนานาประการ แต่ในงานพิธีในช่วงเช้าหรือพิธีการที่จะเชิญเฉพาะคนสนิทจริงๆ ที่ไม่ใช่งานเลี้ยงอาหารค่ำตามโรงแรมทั่วไปนั้น
เป็นอะไรที่จะสะท้อนถึงสังคมครอบครัวคนทั้งคู่ที่ได้หล่อหลอมให้เติบโตขึ้นมาเป็นว่าที่เจ้าบ่าว และว่าที่เจ้าสาวในวันนั้นๆได้อย่างดี ว่าสังคมของทั้งคู่ ก่อนมาพบจนกระทั่งได้ลงเอยกันนั้น เค้าผ่านชีวิตสังคมในครอบครัวแบบไหนมากันนะ บ้างคล้ายกันมากจนไม่น่าเชื่อ ว่ามาจากต่างครอบครัว ต่างสังคม บ้างแตกต่างกันจนทำเอาผู้ที่มาช่วยงานในขั้นตอนการดำเนินพิธีการ พาลปวดหัวไปตามๆกัน จนทำให้เกิดอารมณ์ขุ่นมัวโดยไม่ตั้งใจ แต่ทั้งความเหมือนและความแตกต่างเหล่านั้น ก็มีความลงตัวในตัวของมันอยู่ซ่อนอยู่นั่นแหละ เพียงแต่คนที่รู้นั่นไม่ใช่ใครอื่น แต่คือ คนที่ตกลงใจลงหลักปักฐานด้วยกันนั่นเองที่จะรู้ดีกว่าใคร ตอนเด็กๆก็ไปงานแต่งแบบนี้กับพ่อแม่ พอโตขึ้นมาหลังจากจบมหาวิทยาลัย
ก็เริ่มต้องไปงานเอง ไปกับเพื่อนบ้าง ไปคนเดียวบ้างแล้วแต่งาน แต่ไม่เคยพาแฟนไปงานแบบคนอื่นๆด้วยเลย ทำไมนะ? เพราะคนๆนั้นคงยังไม่ใช่คนที่จะใช้ชีวิตร่วมกันไปตลอดชีวิตได้มั้ง? เกี่ยวมั๊ยวะ? 555 บางงานไปแล้วยังไม่รู้จักบ่าวสาวเลย งงมะ แต่ต้องไปเป็นเพื่อนแม่ เพราะความจำเป็นทางสังคมอีกนั่นแหละ บางทีสังคมก็เป็นเรื่องน่าเบื่อไม่น้อย ทำไมคนเราต้องแคร์สังคม ต้องแคร์คนอื่น เพราะฐานะทางสังคม หน้าที่การงาน ธุรกิจ หรือเพราะผลประโยชน์หรือ?
มันมีผลกับชีวิตเราขนาดนั้นเลยหรือ? ถ้าไม่ทำตามบันทัดฐานทางสังคมล่ะ อะไรจะเกิดขึ้น? คนที่ตอบได้ดีที่สุดก็คือตัวคุณเองนั่นแหละ เพราะเหตุและผลของมันก็อยู่ในตัวของมันเองอยู่แล้วทั้งหมดทั้งมวล คุณเท่านั้นที่เป็นคนเลือกทางเดิน แต่ทางทีการมัสังคมก็ทำให้อะไร อะไรมันง่ายขึ้นนะ เหมือนการสร้าง Connection งัย เมื่อคืนได้ไปงานแต่งแอ๋มกับพี่บิ๊ก ที่ Plaza Athenee รู้จักแต่แอ๋ม-เจ้าสาวเป็นเพื่อนที่ KTC ไม่ได้สนิทมากนัก แต่ต้องดิวงานกันอยู่เสมอๆ
ทำงานอยู่แผนกเดียวกัน แต่ต่างทีม แรกๆที่ไปถึงยอมรับว่าค่อนข้างเบื่อกับงานช่วงพิธีการตามปกติ เหมือนงานแต่งทั่วไป (ไม่เหมือนงานเพื่อนที่มาหาลัยแต่ง พวกเราจะสร้างความฮากันตลอดงาน ไม่แคร์แม้ช่วงพิธีการ เหมือนอารมณ์จ้างมากรี๊ดและแซวอยู่ขอเวทีก็ไม่ปาน หึๆ) ไปถึงตอนแรกก็เจอคนรู้จักเต็มไปหมด ชาว KTC นั่นแหละ แต่ไม่มีใครที่กูสนิทเลย กรรมแล้วกูจะยืนอยู่กับใครดีวะเนี่ย ก็ยังดีที่ไม่ใช่โต๊ะจีน ซึ่งไม่ชอบมากที่สุด เก้อๆ ใครเคยเป็นมั้ย เวลาไปงานแต่งงานคนเดียว โทรหาเจ้านายตั้งแต่เย็น sheไม่รับ "พี่บีขา..ไปงานป่าวคะเนี่ย?"
 รู้แต่เพื่อนทีมเรา "ฮก ลก ซิ่ว" ไม่มีใครโผล่มาเลยซักคน เพิ่งรู้ตัวว่าคนที่เราสนิทในออฟฟิตนั้นมีน้อยเหลือเกินว่ะ และส่วนใหญ่ดันสนิทกับคนแผนกอื่นแทนซะงั้น เพราะนั่งอยู่ท่ามกลางชาว Acquisition แต่ชอบคนเหล่านี้มากกว่านะ ตรงๆดี คุยง่าย หรือ เพราะคุ้นเคยวะ มีพี่คณะที่ร่วมพูดหยาบคายอย่างน้อยก็ 2 คนที่ทันกันสมัยเรียนเลยต่อติดง่าย นั่งในเว้งนี้ด้วย เฮ่อ!! พูดแล้วคิดถึงมึงว่ะอู๋ มึงออกไปแล้วกูก็คิดถึงนะ แม้ว่าตรงโต๊ะจะสงบและมีสมาธิในการทำงานมากขึ้นก็เหอะ แต่มึงช่วยสร้างสีสันที่ออฟฟิตพอควรเลยว่ะ แล้วก็เจอ พี่เกด ทีม Forever และ น้องแชมป์ Learn & Earn หรือ เด็กฝึกงานที่เคย Dance ด้วยกัน เลยได้คุยแบบฟิวเดียวกันหน่อย จนกระทั่งเจอพี่บี เจ้านายกูที่ตามหาอยู่ มากะน้องปิงปิง น้องสาวคนสุดท้อง เอ้ย..ลูกสาว กลับมาที่งานแต่งแอ๋ม เจ้าสาวเปรี้ยวจี๊ดได้ใจมาก ชอบๆ แต่แม่เจ้าสาวก็เปรี้ยวไม่น้อยหน้าลูกสาวเลยทีเดียว งานนี่คุณพ่อคุณแม่ชาว KTC หลายคนต่างพาลูกๆมาออกงาน บ้างโตแล้วเดินไป คุยได้ ประมาณวัยประถม ทำ Play Ground ได้เลยทีเดียว บ้างยังเล็กกำลังน่ารัก จ้ำม้ำ แก้มยุ้ยซะไม่มี แต่เด็กที่ฮอตสุดในงาน ที่มีเชื่อไม่ทิ้งแถวจากพ่อเอก ก็ต้องนี่เลย น้องแทน วัย 5 เดือน น่ารักที่สุดจากผลการโหวตของชาวเราเอง ไม่งอแง ไม่กลัวคน ใครอุ้มก็ยอม เป็นเด็กอารมณ์ดีมาก ที่สำคัญเรามีโอกาสได้อุ้มน้องแทนด้วย น้องนิ่งมาก นอนซบอก ซบบ่าเรา หยิบนุ่นจับนี่ตามประสาเด็กอ่อน น่ารักชะมัด ขโมยกลับบ้านซะดีมั๊ยเนี่ย เหอๆ เบิ้มเดินมาเจอเราอุ้มน้องแทนอยู่ เลยบอกว่า "แหมๆๆๆ เชื่อไม่ทิ้งแถวพอเลยนะ พอผู้หญิงอุ้มนี่นิ่งเชียว" แถมพี่ Pearly เสริมว่า "แถมแอบซบอกใหญ่เลยนะนั่นอะ" "แล้วพาน้องมาเล่นที่ออฟฟิตอีกได้ป่าวอะพี่เอก ชอบๆ อยากมีเป็นของตัวเอง แต่ยากไปหน่อยตรงการเริ่มนับ 1 นี่แหละ 555" กูเลี้ยงลูกเพื่อนก็ได้วะ "เจี๊ยบเดี๋ยวกูไปช่วยมึงเลี้ยงลูกนะ รอมึงคลอดก่อน 555" หลังจากพิธีการเสร็จ เจ้าสาวก็ไปเปลี่ยนชุดตามระเบียบของเจ้าสาวชาว KTC ป่าววะ? มีทุกงานเลย
คือ After Party กับ Live Band ชวนให้แขกวัยรุ่น Dance กันกระจายโดยแม่เจ้าสาวนำทีมวัยรุ่น เต้นนำหน้าเวทีเลยทีเดียว เปรี้ยวได้อีก หลังผ่านพ้นช่วงเวลาตึงเครียดกับงานพิธีการก่อนหน้า ตอนแรกก็ แอบถอนหายใจเงียบๆ "เฮ่อ! เราคงจะไม่ได้ Dance เพราะไม่รู้จะ Dance กับใคร" แล้วก็เหลือบไปเจอเต๋า "โอ้..เต๋ามึงช่วยชีวิตกูมากๆ อย่างน้อยก็ฟิวเดียวกันวะ แม้ในออฟฟิตจะเคยคุยกันอยู่ถึง 2 ประโยคป่าวไม่รู้ แล้วก็ลาออกไปอยู่ AMEX จำได้ว่าที่คุยกันเยอะหน่อยก็งาน Party เลี้ยงส่งแก ที่มา Dance ด้วยกันที่ Karaoke City เนอะ แล้วก็มาเจอกันอีกทีตามงาน Party ต่างๆแบบนี้เรื่อยๆ 555" เลยขอจิบไวน์หน่อยละกัน ก็ชอบกินแต่ไวน์อะในหมู่ของมึนเมาทั้งมวล เลยจิบไปซะ 2 แก้ว ย่อมๆ เป็นอันได้ที่ คงพอกรึ่มๆกำลังสนุกเลย มีเซบ้างเล็กน้อย เหอๆ คงต้องดูรูปถ่ายเป็นหลักฐานว่าสนุกขนาดไหนจากกล้องเจ๊นก VP ของเราค่ะ  ก็แค่ถอดส้นสูงเต้นกันไปหลายคนเท่านั้นเองค่ะพี่น้องคะ กูก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย 555 ตอนงานเลิกพี่พัฒน์บอกว่า "ฝนนี่คอแข็งเหมือนกันนะ" คงเห็นว่าเราดูไม่เมาเลยมั้ง "เอ้า!..ก็แค่ไวน์ 2 แก้วแล้วต่อน้ำเปล่าตอนใกล้กลับบ้านงัยจ้ะ แหมก็ต้องขับรถเองนิ ไม่มีราชรถมาเกย แล้วก็ไม่อยากเป็นภาระเพื่อนหรือใครๆก็งี้แหละค่ะคุณ" แต่ไม่ค่อยมีใครเชื่อว่ากูจิบไวน์ไปแค่ 2 แก้วจิงๆนะ ต่างนึกว่าฟาดไปซัก 8-10 แก้ว ด้วยดีกรีความสนุกที่ช่วยบิ้วคน KTC ทุกคนในงานร่วม 20 ชีวิตได้มั้ง 555 มีเต๋านี่แหละที่แซวเราว่ากินช้าจัง แก้วแรกยังไม่หมดอีกเรอะ "เหอๆ ใจเย็นๆคับพี่ เดี๋ยวกูจะเมาเกิน ปกติไม่ค่อยดื่มค่าพี่น้อง เชื่อกูมั่งสิคะ" นี่ถ้าสนิทๆแอลกอฮอล์ไม่ต้องเลยจ้าาา สนุกได้ด้วยตัวเอง ไม่ต้องใช้ตัวช่วยทีเดียวนะ ไม่เชื่อต้องถามเพื่อนสนิทที่นิเทศดู ก็แปลกดีนะ คนที่ไม่เคยคุย ไม่เคยรู้จักชื่อกันเลย แต่กลับเรียกชื่อเราถูกโดยไม่เคยได้ถามชื่อกันก็มีงานนี้แหละ แม้แต่คนที่ลาออกไปนานแล้ว และไม่เคยทำงานร่วมออฟฟิตกันเลยด้วยซ้ำ แต่มาเต้นด้วยกันจนรู้จักเสมือนสนิทกันมาก ถ่ายรูปด้วยกัน ก็สนุกดีแฮะ :-) ก็นี่ใช่มั๊ยที่เค้าเรยกกันว่า "มิตรภาพในวงเหล้า"  555 ล้อเล่น งดเหล้าเข้าพรรษาเจ้า แต่นี่ในงานมีแค่ Wisky, ไวน์ และ เตอร์กิล่า ไม่เข้าข่ายเนอะ อิๆ งานแบบนี้จัดบ่อยๆก็ได้ แต่ขอตัดช่วงพิธีการออกเลยได้ป่าว แบบพิธีการเชิญแต่แขกผู้ใหญ่ไปเลย กินเลี้ยงนิดหน่อยแล้วจบ แต่งานสำหรับวัยรุ่นอย่างเรา (แหมกล้าพูดเนอะว่ายังวัยรุ่นอยู่ 55) ขอเป็นฉาย Animation/ Presentation และ บ่าว-สาวกล่าวขอบคุณ แล้ว Party เลยได้ป่าว รวบรัดตัดตอน เพื่อความสนุก...มันส์....ฮา.....  July 19 ประสบการณ์ "รัก" 19-07-08จากชีวิตที่ผ่านมา ทุกครั้งที่มีความเศร้า ผิดหวัง โดยเฉพาะอกหัก ก็จะต้องมีคนเสียใจ
จนน้ำตาเอ่อไหลออกมาอาบแก้มเองโดยไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ ถ้าเกิดจากความผิดหวังโดยเฉพาะถ้าเกิดจากความรัก คนคนนั้นก็มักจะฟูมฟาย เก็บตัว ไม่ยุ่งกับใคร เหมือนคนบ้า บ้างก็ไปกินเหล้า เมามาย จนดูแลตัวเองไม่ได้ (ทำไมอกหักต้องกินเหล้าวะ กูก็ไม่เข้าใจ จนเวลาผ่านมาเกือบครึ่งชีวิต ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี แต่พอมีเพื่อนอกหักก็เห็นชวนแดกเหล้าทุกที ถ้าเจ้าตัวไม่ชวน เพื่อนคนอื่นๆก็ชวน กูก็ไปด้วยตลอด เพราะด้วยความเป็นห่วงเพื่อน หรือบางทีก็ไปเพื่อดูแลและพาร่างของเพื่อนกลับไปส่งบ้าน เพื่อความปลอดภัย 555) หรือว่าการสังสรรค์เฮฮากับเพื่อนในวงเหล้าจะทำให้ลืมเรื่องแย่ๆก็ไมรู้นะ แต่ก็แค่ชั่วคราวอยู่ดีป่าววะ เราเองเห็นคนอกหักแล้วเมากันมาก็เยอะ แต่เราเวลาอกหักหรือผิดหวังเรื่องความรักเราจะอยากอยู่คนเดียว อยากไปทะเลคนเดียวมากกว่า ประสาทเนอะ 555 (ก็ไม่ได้ปฏิเสธ) บางทีก็เคยอยากรู้ถึงความรู้สึกของการเมาจนไม่รู้ตัวนี่เป็นงัยวะ อยากรู้จังว่ามันไม่รู้ตัวจิงๆเหรอ แต่มันจะได้ทำตามใจตัวเองเต็มที่งัย ใช่ที่ต้องการมั๊ยวะ? ที่ทำให้คนเค้าชอบการกินเหล้ากัน ก็เพราะได้ปลดปล่อยเต็มที่อะมั้ง บางทีก็เหมือนจะดีนะ แต่ก็ไม่กล้าจะลองซะที เพราะกลัวจะแฮงค์ มันดูน่าจะทรมานเกินอะ (ใจฝ่อไปหน่อยว่ะ) แต่ทำไมเดี๋ยวนี้มาสังเกตเวลาเราเสียใจ มันจะไม่ค่อยมีน้ำตาแล้ววะ งง
หรือ เพราะเราโตขึ้น ประสบการณ์ที่ผ่านมามันทำให้หัวใจตายด้านวะ ฟังดูเศร้าเหมือนกันแฮะ ที่ผิดหวังเพราะความรักครั้งสุดท้าย ก็ตอนเดินเล่นแล้วน้ำตาหลั่งรินตอนนั่งฟังเพลงจาก MP3 ที่หน้าห้าง Zen - Central World เหี้ยจิง นั่นมันที่สาธารณะนะนั่นอะ แต่มีคนที่รู้เรื่องนี้แค่เพียงคนเดียวเท่านั้น ไม่มีคนอื่นรู้ แม้แต่น้องชายเราที่อุตส่าห์ขับรถมารับกลับบ้านในตอนห้างปิดหมด มืดเชียว บริจาคเลือดให้ยุงไปเยอะอยู่ (ก็ยังดีนะที่จบสวยหน่อย 555) แต่เรื่องล่าสุดที่เสียใจจำได้ว่า เราผิดหวังกับตัวเองในเรื่องงาน ไม่ใช่ความรัก
ในตอนที่เข้ามาทำที่นี่ใหม่ๆ รู้สึกว่าความสามารถไม่มี โง่ ช้า ไม่ได้เรื่อง เลยรู้สึกแย่มากแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน รู้สึกว่าฝนคนเดิม คนที่เพื่อนร่วมงานยินดีที่จะร่วมงานด้วย เจ้านายไว้ใจ เชื่อใจให้ทำงานใหญ่เกินตัวมาตลอด คนที่ทำให้คนใกล้ตัวภาคภูมิใจอยู่เสมอๆ คนที่มีเพื่อนร่วมงานหลายคนเคยบอกว่าเป็นสาวมั่น คนขยัน ทำงานเก่ง(รึเปล่า?) คล่องแคล่ว แก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้อย่างชัดเจนแม่นยำ มันตายไปแล้วหรือวะ? (ไม่ใช่แนว Perfectionism นะ แต่รู้สึกว่าไม่รู้จะพยายามผ่านปัญหานี้ไปได้ยังงัยตะหาก) แล้วความคิดนี้มันก็กร่อนความมั่นใจของตัวเองไปเรื่อยๆ เจ้านายก็เรียกไปตักเตือน 2 ครั้ง 2 ครา (เศร้าหนักไปใหญ่) จนรู้สึกว่าเราคงไม่เหมาะกับที่นี่ พิจารณาตัวเองก็ได้วะ ไม่ต้องให้ใครมาตัดสินหรอก ชิงลาออกก่อนเค้าไล่ออกดีกว่ามั๊ยนะ? พูดให้เพื่อนที่ไหนฟัง ก็คงไม่เชื่อว่าเราแย่ขนาดนั้นเลยรึ ไม่ค่อยกล้าเล่าให้ใครฟัง เพราะขี้เกียจอธิบาย มันยากและซักซ้อนมากเกิน เพราะมันดูเหมือนไม่ใช่ตัวเราเลยแม่แต่น้อย ชีวิตการทำงาตกต่ำถึงขีดสุด แต่คนที่อยู่ข้างๆเราตลอด เข้าใจ และให้กำลังใจเราทุกอย่าง คิดหาทางออกให้ หมายถึงเฉพาะคนที่รู้เรื่องนี้ทั้งหมดโดยละเอียด ไม่ใช่ใครอื่น นอกจากอู๋ เพื่อนที่นิเทศฯที่ชวนเรามาทำงานที่นี่ เพราะมั่นใจในตัวเรา รักมึงด้วยว่ะอู๋ กูขอบใจมากนะ (กูคงได้บอกมึงไปแล้วใช่ป่าววะ? ตอนนั้นบอกมึงทั้งน้ำตาเลย 555 จำได้ว่าไปหาซื้อ DVD เลยยืนอยู่กลางถนนสีลม เหี้ยจิงๆ) รวมทั้งเพื่อนคนอื่นๆ เช่น อียศ ที่คอยให้กำลังใจกูมาตลอด กูรักพวกมึงว่ะ และคนที่สำคัญที่สุด ก็คือ แม่ของเราเอง ฝนรักแม่ค่ะ
แม้ฝนจะไม่ค่อยได้บอกหรือแสดงความรักให้แม่เห็นเลย ก็คนมันไม่เคยอะ เลยทำไม่เป็นอะ มันเขินเกินไป ทำไม่ได้หรอก และฝนก็เชื่อว่า ถ้าให้แม่บอกรักลูก มากอด มาหอมลูก แม่ก็ทำไม่ได้เหมือนกัน ใช่มะ? 555 แต่อยากให้แม่รู้ว่า แม่เป็นคนที่ฝนภูมิใจมาก แม่เก่ง ขยัน อดทน และเสียสละ แม่เป็นต้นแบบของฝนทุกอย่าง ถ้าฝนมีแฟน สามี หรือ มีลูก ฝนก็จะเป็นแม่แบบที่แม่เป็น และเป็นให้ดีที่สุด ที่สำคัญเป็นเพื่อนกับสามีและลูกด้วย (แอ๊บเด็ก เหอ เหอ) แต่อาจจะไม่มีวันนั้นก็ได้เนอะ ยากเกิน ต้องเริ่มจากนับ 1 ก่อน และช่วงที่เราแย่ที่สุดในชีวิต คนใกล้ตัว หรือ คนพิเศษก็เรียกร้องในสิ่งที่ปกติเราเคยให้ได้
และให้เต็มที่ตลอดเวลาที่ผ่านมา ไม่ค่อยสนใจในการที่จะเป็นผู้รับเท่าไหร่ เพราะบางทีแค่ได้ให้ก็มีความสุขแล้ว แต่นี่เราไม่มีเวลาเลย เวลาจะนอนในแต่ละวันก็ยังแทบไม่มี 2-3 ชม. มากสุดก็ 4 ชม./คืน กินข้าวยังต้องเอามากินบนรถตลอด เวลาสำหรับชีวิตตัวเองไม่ต้องพูดถึง แต่ต้องแบ่งเวลาซึ่ง ก็คือ เวลานอนของเรามาให้เค้า แต่เราคงจะตายก่อนแน่ ทำไมคนที่มีเวลาว่างถึงเอาแต่เรียกร้องกับคนที่ไม่มีเวลานะ ไม่เอาเวลาที่มีเหลือมาคอยดูแลคนที่ไม่มีเวลา/ คนที่เหนื่อยบ้างล่ะ ถ้าเป็นอย่างนี้ตลอดชีวิต ก็พอเถอะ ฝนก็แค่ผู้หญิงคนนึงนะ ไม่ใช่ Super Girl (แอ๊บเด็กอีกละ) ตลอดเวลา แม้จะขอร้องแล้วขอร้องอีกว่า ขอให้ผ่านช่วงนี้ไปก่อนได้มั๊ย แต่พอดีเวลาช่วงนั้นมันคงนานเกินไป จนเราอดทนไม่ไหวซะเอง ที่จะต้องแก้ปัญหาทั้งงาน และชีวิตส่วนตัว ก็เลยขอ Bye ดีกว่า เหนื่อยเกินไป... หรือว่า ตอนนี้เราจะรักใครไม่เป็นแล้ว (หมายถึง รักฉันชู้สาวนะ) คงจะรักแต่ตัวเอง เหี้ยได้อีกนะกูเนี่ย 555
แต่คนที่รักคนอื่น ทำทุกอย่างให้คนที่รัก ก็เพราะอยากให้เค้ามีความสุข เพื่อเราจะได้สุขมากกว่าไม่ใช่หรือ? สรุปท้ายสุดก็รักตัวเองนั่นแหละ ใช่มะ? ในที่สุดเราก็เป็นคนเข้มแข็งจนได้ หลังจากพยายามมาหลายสิบปี
ดีใจจังเลย เย้..เย แต่ก็แปลกดีนะ ที่เป็นแบบนี้ ไม่คิดว่าจะเป็นได้เลย ความเสียใจ ความเหงา หรือ การผิดหวัง ก็ทำอะไรเราไม่ได้แล้ววว หลังจากผ่านเรื่องหนักๆติดๆกันมาได้ด้วยตัวเองและกำลังใจจากแม่ ความรัก ความเป็นห่วง และให้สติจากการด่าจากน้องชายสุดที่ love และจากคนช่างคิดที่ใจเด็ดแบบแกด้วยว่ะเซน ชิ!! แต่ก็ต้องขอบคุณแกด้วยนะ ที่ทำให้ชั้นตื่น 555 ในที่สุดชั้นก็เข้าใจว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้มาเกือบ 2 ปีที่ผ่านมา เพราะตัวชั้นนี่เอง ดีใจนะที่มิตรภาพความเป็นเพื่อนของเราจะยังคงอยู่ตลอดไป ชอบคำว่า "เพื่อน" ก็ตรงนี้แหละ "เป็นเพื่อนกันนี่แหละ คบกันได้นานดี" O-Negative ได้อีก... July 14 Who's the right one for you?When a GIRL is quiet ... millions of things are running in her mind. When a GIRL is not arguing ... she is thinking deeply. When a GIRL looks at u with eyes full of questions ... she is wondering how long you will be around. When a GIRL answers " I'm fine " after a few seconds ... she is not at all fine.
When a GIRL stares at you ... she is wondering why you are lying. When a GIRL lays on your chest ... she is wishing for you to be hers forever. When a GIRL wants to see you everyday... she wants to be pampered. When a GIRL says " I love you " ... she means it. When a GIRL says " I miss you " ... no one in this world can miss you more than that.
Life only comes around once make sure u spend it with the right person .... Find a guy ... who calls you beautiful instead of hot. who calls you back when you hang up on him. who will stay awake just to watch you sleep. Wait for the guy who ... kisses your forehead. Who wants to show you off to the world when you are in your sweats. Who holds your hand in front of his friends. Who is constantly reminding you of how much he cares about you and how lucky he is to have you. Who turns to his friends and says, " That's her!! " July 06 One Fine Dayวันนี้เป็นวันดีอีกหนึ่งวันที่เพื่อนๆมารวมตัวกัน โดยนัดกันผ่านทาง e-mail เสมือนหนึ่งเป็นนัดงานเลี้ยงรุ่น เพื่อนชาวนิเทศ รุ่น 33 ประหนึ่งนางงามก็ไม่ปานชวนกันไปเลี้ยงข้าวกลางวันเด็กที่ “โรงเรียนเศรษฐเสถียร” โรงเรียนสอนคนที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน
นำโดย - เมย์ชะนี แก้วราตรี หรือ นามปากกาว่า “Angelina Jolie” 555 (สวยได้อีก เพื่อนดารากู) เป็นผู้ดำริเรื่องนี้ขึ้นมาแล้วเริ่มต้นส่ง forward mail - สาวเพลิน เอะใจว่าเลยเมลล์กลับไปถามว่า “เอ๊ะ!! นี่ใช่เมย์ เพื่อนเราที่นิเทศจริงๆเหรอ” เห็นปกติชวนแต่ไปแดกเหล้า 555 อันหลังกูใส่เองแหละ แล้วส่งถึงเพื่อนๆพี่ๆที่สนิทชาวนิเทศหลายสิบชีวิต ก็ตอบกันไปมานานร่วม 2 สัปดาห์ (ถึงป่าววะ?) บ้างติดธุระก็โอนเงินมาให้สาวเพลินเป็น Center เพื่อร่วมสมทบทุน บ้างบอกต่อเพื่อนๆหรือรุ่นพี่คณะคนอื่นๆก็ร่วมลงขันกันมา เช่น - อิม ณ BBDO ก็ขอสปอนเซอร์จากลูกค้าของบริษัทตนที่มี connection อยู่ จึงได้ขนมฟรีมามากมาย (รุ่นเรานี่ถนัดขอสปอนเซอร์มาก ตั้งแต่งานเลี้ยงรุ่นฉลองครบรอบ 10 ปีคราวก่อนแล้ว รางวัลฟรีจากสปอนเซอร์เยอะจนล้นหลามเชียว) - บ้างติดต่อข้าวมันไก่มาเลี้ยงเด็ก ที่ร้านก็แสนใจดีอยากร่วมทำบุญโดยคิดราคาจานละ 15 บาท (เศรษฐกิจแบบนี้กินข้าวราคานี้ได้ที่ไหนกันวะ?) - อีนิกม์ก็เหมาไอติมไผ่ทองมา 1 ถัง ตักกันมันส์ไปเลย เหมาะกับอากาศบ้านเรายิ่งนัก
- ที่เหลือมี กู, ยศ, ดาว+แฟน, เหล็ก, ปุย-พี่แชมป์, จิ๊บ(ธันเดอร์), พี่เป้ 32, บอล, อาเธอร์, แหม่ม-เตย (ครบมั๊ยอะ?) ซึ่งเป็นคนส่วนมากที่สะดวกก็เลยร่วมสละทั้งเงินและแรงกายจึงเป็นเหตุที่ได้มารวมตัวกันในวันนี้ - นอกนี้ยังมีคนไม่สะดวกแต่ส่งปัจจัยมาร่วม ได้แก่ เจี๊ยบ (เต้าหู้), เกด, พี่เมธวินทร์, และ อู๋ ครบยังวะ แล้วก็ปิดท้ายทริปนี้ด้วย ข้าวหน้าเป็ด ก๋วยเตี๋ยวเป็ด และหอยทอดราชวัตร โห....อาหย่อยยยยย และวุ่นวาย ในร้านเสียงดังมากเหมือนอยู่ตลาดสามย่านสมัยยังไม่รื้อเชียว เพิ่งเข้าใจว่าทำไมตลาดสามย่านถึงหนวกหูก็วันนี้แหละ
จากนั้นก็ไปไหว้พระขอพรที่ วัดใหม่ทองเสน แยกเกียกกาย วัดประจำของกูกะยศ แต่แยกออกมาจากกลุ่มหลังกินข้าวเสร็จ แค่ 3 คนรวมแหม่มด้วย เพราะกลุ่มแตกกระจายไปตามทางของแต่ละคน แล้ว ยย.ก็ชวนไปต่อที่ จตุจักร ร้อน และ โคตรเหนื่อย กูคงจะแก่เกินไปแล้วอะ ยอมแพ้ ขอเดินตลาดนัด คาร์ฟู พระราม 4 หรือ Platinum เหมือนเดิมนะ ไม่ไหวว่ะ อยากนอนดู DVD อยู่บ้านมากกว่า คงจะย่างเข้าสู่วัยกลางคนแล้วสินะ เฮ่อ!!
แล้วก็ปิดท้ายกิจกรรมวันนี้ที่ หมู่บ้านเสรี พระราม 9 ไปเยี่ยมเพื่อนเจี๊ยบที่เพิ่งตั้งท้องลูกคนแรกที่บ้านฮะ (สามีเพื่อนที่เป็นเพื่อนกูด้วย) ก็ไป Dinner กันที่ ร้าน Milk Café นั่งคุยนู่นนี่กันสนุกดี นานๆจะรวมตัวกันได้ ก็เป็นวันที่สบายใจอีกวัน ที่ได้เห็นใครๆรอบๆตัวมีความสุข ทำให้เรายิ้มได้กว้างมากขึ้นกว่าเดิมอีกวัน
ปล. รูปจากกล้องกรู เลยไม่มีรูปกรูเลยง่ะ July 02 คนที่ใช่กว่า...
สิ่งที่คนส่วนใหญ่(แต่อาจจะไม่ทุกคน) ต้องการมากที่สุดในการตัดสินใจที่จะรักและใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับใครสักคนก็คือความ 'จงรัก' และ 'ภักดี'
'จงรัก' อาจจะมากมายในวัยหนุ่มสาว อาจจะร้อนแรง อาจท่วมท้นในยามแรกรัก! แต่วันนึงอาจจะจืดจางได้ตามกาลเวลา แต่คนรักคู่ใดๆในโลกก็มักเริ่มชีวิตคู่ด้วยคำๆ นี้ แต่ 'ภักดี' นั้นชั่วชีวิต ความจงรักหรือความรักนั้น เราเชื่อว่ามันไม่เข้มข้น ร้อนแรงตลอดไปก็จริง แต่มันคงเหลืออวลไอเป็นใยบางๆ ไว้ตราตรึงใจบ้างกระมังในยามที่เราหวนนึกถึงมัน แต่การที่คนสองคนอยู่กันมานานแสนนานขนาดนี้ ย่อมต้องมีความผูกพัน ความเห็นอกเห็นใจและเข้าใจซึ่งกันและกันบ้างไม่มากก็น้อย
ถ้าเราคิดจะมองหาคนที่ถูกใจ คนที่ 'ใช่' คุณเชื่อไหมว่า นอกจากคุณจะหยุดความต้องการที่ไม่มีข้อสิ้นสุดของตัว คุณเองลง หยุดคิดว่า อะไรในชีวิตที่คุณต้องการ อะไรที่เป็นสิ่งที่ยั่งยืนกว่ากัน มนุษย์เราหากจะรักและคิดจะใช้ชีวิตร่วมกับใคร ก็คงจะต้องการเพียงแต่
'เพื่อนคู่ชีวิต' สักคน
คนที่อยู่กับเราเสมอไม่ว่ายามทุกข์ยาก ลำบาก หรือผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน คนที่มองเห็นข้อเสียและข้อผิดพลาดของคุณ แต่ก็ยังรักและยังอภัยให้คุณได้เสมอ คนที่พร้อมจะอยู่กับคุณแม้คุณจะกลายเป็นตาแก่หัวล้าน พุงยาน หนังเหี่ยว เขาก็พร้อมที่จะแก่เฒ่าไปพร้อมกับคุณ แต่คนที่ว่ามานี้ คุณมักลืมเขาในยามที่คุณยังมีความสุขอยู่ ในยามที่ชีวิตของคุณยังเป็น 'ผู้เลือก' ที่ถูกห้อมล้อมด้วยผู้ถูกเลือกอยู่ ในยามที่คุณยังมีหน้าตา มีเครื่องประกอบชีวิตที่เป็นที่สนใจจากคนเหล่านั้นอยู่ คุณอาจจะต้องนึกถึงเขาอีกที ในยามที่คุณไม่มีใครแล้ว
ในยามที่คนที่คุณคิดว่า 'ใช่' เขาก็ไปกับคนใหม่ที่เขาก็คิดว่า 'ใช่' มากกว่าคุณเหมือนกัน March 30 ความสุขเล็กๆกับฝันน้อยๆบางทีงานเยอะๆคนเราก็ต้องเหนื่อยเป็นธรรมดาใช่มะ แต่ถ้าเหนื่อยแค่กายแต่ใจแข็งแรงและมีเพื่อนคู่คิดที่ดีด้วยแล้ว เราก็จะเดินต่อไปได้อย่างสวยงาม ทั้งยังสามารถผ่านอุปสรรคต่างๆไปได้โดยง่ายดาย ความสุขเล็กๆก็จะตามมา ความรู้สึกดีๆแบบนี้มันไม่มีมานานแล้วนะ กับความเป็นเพื่อนที่คอยดูแลกันและกันอย่างดี เป็นคนคอยช่วยคิดให้กำลังใจและใส่ใจกันและกันแค่นี้เอง มันจะเป็นความจริงหรือแค่ความฝันกันนะ ซึ่งถ้าเป็นแค่ความฝันก็คงจะไม่อยากตื่นเลย
March 19 ความรัก+จุดจบ
18-3-08
ความรักคงไม่มีอะไรยิ่งใหญ่ไปกว่าความรักระหว่างแม่กะลูกใช่มะ แต่บางทีก็สงสัยนะว่าความรักคืออะไร? ที่ว่ารักที่ผ่านมาน่ะ คือ รักจริงรึเปล่า เรารู้จักมันแน่หรือ? แต่ถ้าความรักระหว่างแม่กับลูก รักครอบครัวอันนี้ล่ะแน่นอน แล้วถ้าเกิดว่ามีใครคนนึงที่มารักเราแบบที่ทำให้เรารู้สึกได้ว่าเค้ารักเรามากล่ะ โดยที่ไม่ได้ทำอะไรให้เรามากมาย ไม่ได้โอเว่อด้วยคำพูดอะไรที่จะสื่อถึงมัน แต่สามารถสัมผัสได้ด้วยความรู้สึก และสิ่งที่เราเห็น ไม่ว่าจะเป็น แววตา ท่าทาง ความอ่อนโยน ความดีใจ ความห่วงใย แม้เราจะจากกันไปเป็นปี แต่เมื่อมีโอกาสก็จะหาเวลาข้ามน้ำข้ามทะเลเสียเงินเป็นหมื่นๆเพื่อมาเพียงแค่ได้ใช้เวลาไปไหนมาไหนด้วยกัน หรือ แค่ได้ทำอะไรด้วยกันแบบที่เคยเป็น ทำอะไรแบบเดิมๆที่เคยได้ทำร่วมกัน ไปกินข้าวด้วยกัน ขับรถไปไหนต่อไหนด้วยกัน ไปในสถานที่ที่เคยไปด้วยกัน แค่เนี่ยเองที่เค้าต้องการ โดยไม่มีจุดหมายปลายทางของทริปว่าจะมาเพื่อการอื่น จากการเดินทางอย่างตั้งใจหลายชั่วโมงเพื่อมาใช้ชีวิตแบบเดิมๆที่นี่กับเรา พร้อมพกพาความฝันมากมายที่กำลังเดินตามไปให้ถึงติดตัวมาด้วย แต่จุดจบของเรื่องนี้จะเป็นอย่างไร คงต้องใช้เวลาอีกหลายปีเป็นเครื่องพิสูจน์ เพราะถ้าคนเรามันคู่กันแล้วก็คงจะได้อยู่ด้วยกัน บางทีชีวิตอาจถูกกำหนดมาแล้วตั้งแต่ต้นก็ได้ เพียงแต่ใครกันที่จะรู้...... |
ตกแต่ง My MSN Space และฟังก์ชั่นเสริม รวมทั้ง url ต่างๆเพิ่มเติม
|
|||||||||||||||||||
|
|
